Wie aan het hardlopen is, wordt geconfronteerd met zijn bestaan. En dat bestaan moet je niet onderschatten, het is er één met bloed, zweet en trainen: een bestaan waarin je moet leren omgaan met weersomstandigheden, slijtende gewrichten, haperende apps, mannen met hamers en andere hardlopers die zich in jouw territorium begeven.
Ik hardloop, dus ik ben is een verzameling van 42,195 verhalen, waarin alle uitdagingen van hardlopers en hun omgeving worden getackeld. Van herkenbare vragen als ‘wat doe je als je tijdens het hardlopen in een sinkhole belandt?’ en onwetenschappelijke benaderingen van het leven der hardlopers, tot geschiedkundige verhalen over het ontstaan van de hardloop-app. Wie had bijvoorbeeld ooit gedacht dat een simpele sport die draait om de ene voet voor de ander te zetten zoveel sociale aspecten bevat?
Dit boek is een onmisbaar standaardwerk voor iedereen die weleens minstens één hardloopschoen draagt, maar zeker ook voor partners, vrienden en andere soorten mens die moeten zien om te gaan met iemand die lijdt aan hardlopen. Ik hardloop, dus ik ben biedt legio praktische handvatten om deze obsessie een plekje te kunnen geven.
Alexander Brandenburg (1985) en Jaap van de Venis (1988) zijn schrijvers van De Speld die hardlopen en dus zijn. Zij ontdekten tijdens het schrijven van hun boek Knudde over Toon van Driel (de man achter F.C. Knudde en De Stamgasten) dat ze tot dezelfde soort behoren: de homo sportivus.
